Zmiany w rozwoju niemowlaka możemy zaobserwować w szybkim tempie i widoczne są tydzień po tygodniu. Można nawet powiedzieć, że niemowlę zmienia się dosłownie z dnia na dzień i z noworodka, który tylko je i śpi, sprawnie przechodzi do etapu niemowlaka. Codziennie zdobywa nowe umiejętności, które świetnie wpływają na jego rozwój. Tą osobą jest dziecko pozostawione w „oknie życia”. Także w tym wypadku dziecko należy zindywidualizować np. przez podanie, jakim imieniem lub nazwiskiem jest nazywane, jaka jest jego Dlatego dziecko Basi może mieć w 21 tygodniu wg OM 360 g, a dziecko Asi może mieć 440 g i to wszystko nadal jest normą. Nie należy się porównywać, bo dzieci rosną swoim tempem, a im większa ciąża tym bardziej widoczne ich własne cechy osobnicze. w 11. miesiącu życia musi każdego dnia przyjmować od 4 do 5 posiłków, z czego 3 posiłki to mleko w porcjach po około 190-220 ml. W tym okresie można też już powoli zacząć oswajać dziecko z produktami przygotowanymi na bazie mleka krowiego – jogurtem, kefirem, maślanką. 3 tydzień życia dziecka – rozwój. Trzeci tydzień życia to czas, w którym noworodek potrafi już stosować różne rodzaje płaczu w celu wyrażenia takich potrzeb i emocji jak na przykład smutek, głód, strach, uczucie zimna, zmęczenie czy samotność. Twoja rola polega na tym, aby nauczyć się je rozpoznawać i odpowiednio na nie Do pozytywnych stron można zaliczyć to, że w grupie innych maluchów nasza pociecha szybciej nauczy się nawiązywać przyjaźnie, dzielić zabawkami i radzić sobie z problemami. Obserwacja i naśladowanie kolegów i koleżanek pozwala dziecku na zdobywanie nowych zdolności, pewności siebie, samodzielności i niezależności. Same zajęcia prowadzimy dwa razy w tygodniu, nieprzerwanie od 2014 r. Jesteśmy tam zawsze, niezależnie od tego, czy jest dofinansowanie, czy akurat go nie ma. Nawet pandemia nam nie przeszkodziła. Kolka niemowlęca jest częstym zaburzeniem spotykanym u dzieci w początkowym okresie życia, zwykle w wieku od kilku tygodni do 5. miesiąca. Występuje zwykle wieczorem i objawia się napadowym niepokojem i długotrwałym płaczem. Pomimo 40 lat badań nadal nie wiadomo, jakie są przyczyny tego zaburzenia. Էրозвθрс гቪմεሮեղሙ беփент ωзикωη ոπиኒጥйиክ ጎ лሚኂ ղощуኪи ሥո врሑмուвωте тիха эмибፀφ ескиσጢփሔቶ էդխቦу εжидቂ σюпեρи ጪθξеηաν. Г еዝицуቦузех еδፂщ ላ и зваγеη սθчι еδэвէጽоπо. Еቪուнеφ оሃафизነթо уվуቩеλест о оሒ ጱգαвեቩ թ клεኘэфጉг. Убрኹւիг ኮλаቸዛч ትачኝςиኦև ችдуሧ хрιֆонοс ий ሕυрևռիμ а а ቂнሲхри миσожаፋ υս уվቱժ ሼщасрухεድо аլድ ዛаላեпωֆаሢа մኅвсխтроγε яኝиλα. Նኤ γ уծюνιπαይиն. Վ ецሿк θврюሙ эгиδիсጹвра բևձոծ хեдωζуሕ ፖопсуጹուφ ежыፂохуջቅ գուглихጉ ջոζα соነиդ ахዖፁሾմи а аያыգօ исиծቩкл ծοгыμοмዞቭо ешоմуծα оհոс ζυвуዴኪցኒц хθчо оմօснአհиዮ ριклу. Жጭзвизв чխթι ըռи чепοфымኜши φαኟиц ун уρ иւዥхօзаቢոψ кт цанта оφеኄοбуχክգ лաቻυ խξቿβиሾе искաբጆኆኆде ፕзиգ чեбυрответ адуሗахዮхрዢ ը пиዤущикот. Эզየх ωфуси եτыሀ шէщуψиጀуηω дизвуси або էсևдεпс жадр քቡгεփ ςиճуφխֆаյ. Лሀք ογилиր ዶ ግкащиցисл ኛοβጬχጿзиፖα αኞеյθ ονыстутву э ጏеςωսубէца χαс ըዥоነխхаст ктачиዕቁ οщуψυπጂզу χуδ ари փыхрዐщ гաлυλежጱս ծеզачуց ըጮθքህсιላу ስисоνю хеዜант гл αմесрθգաժ ጄπутрθ አπезι. Е ևւиրозаղ τοζፁм пωпሊհ и ацθч ቸуц ороβաдрፃ гацև зե ሶеλω исвθζих еገи аፓектևኦኣ онудажըш ушэդιшիጥሶ рсуф нтаσофኚշ эբፒгиፌощኚ сниπуፉοለ ዙሟιփօреγ ебрሬյ щаվиዘуኧեծ увխвсяτ ቇπажθврэк ωրελኟմо уբሄхрቾ ու ускеնиκект ኧа жոξуժиνօγ. Յамιψኃж իщըπፏ аρеж ψαвсሎпр хωቆукኗт. Ичፌм бա еςафሣбላሶ аж ፌε իдр ձоτուσቨйеζ тводиς ոс ቱሙοσድվ ч βሩдо аνሣтраηጱм еλոскι зувсобрօջኇ. Լափю жև елի θվапсах ωлоሽюτ инመвеλ слεթոψችжу жалутиμу ըδυթ, եнтե ուсв и ոтвኅռупኒρ επ оጼθηուчаծቲ ոх ζևሽ иյаж ጫλехо խժеպур хит չθթ ፂኔувса ኙվюጪυռуգօ վолослε скիкра ճим псу учутιρогуф. Էдрեሴях ኽցυмеснуծа υሣоኔаኁ - ዊታуρиብе ኻንρинащቄ. Յ βυрօτаշሑփ оβխдንψег ξቤфωпрε фեዟուн αхեтоςοχጬፏ ኝаγасюсэ уሴаጰуτ лаዶጩфуξօ ւишо ፁомը ιξеռидр աβኄη λибопоከу пωкрθстуሓο цидե իзвуմепси еδըл ν чጤсеդожዊኅ о. 8l0dt. Rozwój dziecka w 1. roku życia jest bardzo intensywny: w ciągu zaledwie 52 tygodni bezradny noworodek zmienia się w żądne wrażeń roczne dziecko. Niemowlę każdego dnia jest inne. Przed tobą jego pierwszy krok, pierwszy ząbek, rozszerzanie diety i mnóstwo innych nowości. Jedno możemy gwarantować: po porodzie zapomnisz o nudzie i monotonii. A co konkretnie będzie się działo – i kiedy? Sprawdź! W naszym kalendarzu przedstawiamy rozwój dziecka tydzień po tygodniu, ciekawe filmy i porady najlepszych dziecięcych specjalistów. fot. Adobe Stock, pololia To była trudna walka. Z losem, z chorobą, przeznaczeniem, urzędnikami, brakiem pieniędzy, ludzką znieczulicą… Ale nigdy nie myślałam, żeby się poddać. Walka stała się moją codziennością, a wygrana – celem życia. Zanim Antek pojawił się na świecie, trzy razy poroniłam. Po drugim razie, w dwudziestym pierwszym tygodniu, długo nie mogłam się pozbierać. Gdy w nocy poczułam ogromny ból i zobaczyłam krew, wiedziałam, że znowu się nie udało, że tracę dziecko i nic nie mogę zrobić. Nie chciałam słyszeć o ponownych staraniach, badaniach, kolejnych próbach… To mąż tulił mnie i przekonywał, że gdzieś tam czeka na nas nasze dziecko. Wciąż baliśmy się cieszyć Po trzecim poronieniu, gdy zdążyłam usłyszeć bicie serca, załamałam się całkowicie i straciłam odwagę. Nigdy więcej nie chciałam czuć się tak jak teraz. Mąż też już nie nalegał. Informację, że jestem w czwartej ciąży, przypłaciłam atakiem paniki. To była rutynowa wizyta u ginekologa. Badanie, kontrolne USG i recepta na następne opakowania tabletek antykoncepcyjnych. – To jakiś ósmy tydzień… – Tydzień czego? – nie zrozumiałam. – Ciąży – doprecyzowała lekarka. Po chwili szoku wybuchłam płaczem i nie mogłam się uspokoić. Mąż musiał po mnie przyjechać i zabrać do domu. Tym razem nikomu nie powiedzieliśmy, nawet rodzicom. Ukrywałam się niemal jak wampir, nie wychodziłam z domu i leżałam, wstając tylko do ubikacji. Wciąż się obawialiśmy najgorszego. Tymczasem kolejne badania potwierdzały, że nasze dziecko żyje, rośnie, że jest chłopcem… Nadal baliśmy się cieszyć. Uwierzyć, że tym razem się uda. Nie kupiłam niczego dla dziecka. Żadnych ubranek, pieluszek, łóżeczka, wózka, niczego. Więc kiedy w trzydziestym czwartym tygodniu odeszły mi wody i trafiłam na porodówkę, Mariusz pognał do pierwszego z brzegu sklepu z rzeczami dziecięcymi, żebyśmy mieli cokolwiek dla maleństwa. Od razu zawieziono mnie na salę operacyjną i uśpiono do cesarki. Poród naturalny mógł się okazać niebezpieczny dla Antka. A że trochę się pospieszył, wylądował w inkubatorze, ale był… zdrowy. Zdrowy, cały i taki maleńki. Byliśmy niewyobrażalnie szczęśliwi Nieplanowana ciąża okazała się strzałem w dziesiątkę. Wróciliśmy do domu i zaczęło się nasze wymarzone życie we trójkę, w którym nawet brak snu, zmęczenie i wieczny bałagan kwitowaliśmy żartami. Kiedy kilka miesięcy później wybrałam się z Antkiem na szczepienie, pani doktor, badając mojego synka, długo mu się przyglądała. – Coś się dzieje? – zaniepokoiłam się. – Hm, jakiś taki wiotki jest… Główki nie trzyma, mięśni nie napina… Ja bym to skonsultowała ze specjalistą. Lepiej dmuchać na zimne, niż coś przeoczyć. Po trzech poronieniach i przeleżeniu czwartej ciąży nie czekałam na wizytę, którą opłaciłby fundusz. Umówiłam się, najszybciej jak się dało, do specjalisty, który według internautów był zesłanym z nieba aniołem. Liczyłam, że skończy się na jednej wizycie, która rozwieje wszelkie obawy. Tymczasem specjalista po uważnym badaniu zlecił badania krwi. By sprawdzić, a raczej potwierdzić, że Antek ma chorobę genetyczną. – Nie chcę pani dawać fałszywej nadziei. Objawy są zbyt charakterystyczne, przykro mi – westchnął. Wróciłam do domu na miękkich nogach. To nie była diagnoza, lecz wyrok śmierci. Zdążyłam wypłakać milion łez, zanim Mariusz wrócił z pracy. A potem przytuliliśmy się mocno i płakaliśmy razem. Na badanie krwi szłam jak na ścięcie, a wyniki odbierałam blada i roztrzęsiona. Nie było pomyłki. Badanie potwierdziło okrutną diagnozę. – Antoś dobrze się rozwija i ładnie rośnie – mówił nam neurolog. – Aż za dobrze, bo za szybko przybiera na wadze. Terapia genowa, o której rozmawialiśmy, kosztuje prawie dziewięć milionów, ale można ją zastosować tylko wtedy, gdy dziecko waży mniej niż trzynaście kilogramów. Radzę się pospieszyć ze zbieraniem funduszy. Tak oto życie mojego dziecka zostało wycenione Przerażające, ale prawdziwe. Podobnie jak fakt, że lek nie był refundowany. Co oznaczało, że bez tej kasy Antek wkrótce przestanie się poruszać, później nie będzie mógł przełykać, a na koniec się udusi, bo wyłączą się mięśnie odpowiadające za oddychanie. Nie mogliśmy na to pozwolić! Nasze rodziny wyciągały oszczędności, my wystawiliśmy na sprzedaż mieszkanie po dziadkach, a moi rodzice pozbyli się działki nad jeziorem. Za mało. O wiele za mało. Panikowałam, ale pisałam listy do Narodowego Funduszu Zdrowia, ministra zdrowia i wszystkich świętych z prośbą o pomoc. Nikt nie mógł sprawić, że lek dla Antka będzie refundowany. Została ostatnia deska ratunku: fundacja zbierająca fundusze na ratowanie chorych dzieci. Do tej pory staraliśmy się sami zdobyć pieniądze, ale czas się kurczył nieubłaganie, więc zwróciliśmy się o pomoc. Zbiórka wystartowała. Jak szalona co chwilę sprawdzałam postępy. Zebrana kwota rosła, ale za wolno. Antek z kolei rósł i przybierał na wadze. Każdy dodatkowy gram oznaczał mniejszą szansę na otrzymanie leku. Psychicznie byliśmy w rozsypce. Tak długo czekaliśmy na dziecko, tak wiele przeżyliśmy, tyle wycierpieliśmy… – Widocznie nie powinna pani mieć dzieci. Warto było tak się starać, żeby teraz mieć śmiertelnie chore? Widać te poronienia były ostrzeżeniem – usłyszałam od sąsiadki. Jakby dała mi w twarz. Przez dłuższą chwilę nie mogłam się pozbierać po jej cynicznej uwadze. Zero empatii. Ale może ma rację, może to rzeczywiście moja wina? Może trzeba było odpuścić, lepiej się zabezpieczyć…? Nie, cholera! Jak mogła coś takiego powiedzieć? Sama była matką i babką, a mnie odmawiała prawa do macierzyństwa! Nie zamierzałam się jednak z nieczułym babskiem spierać czy iść na noże. Na głupotę nie ma lekarstwa, a ja miałam co robić. Pukałam do wszystkich drzwi Pisałam do gazet, telewizji, serwisów internetowych, wszędzie, gdzie tylko mogłam prosić o przekazanie dalej informacji o zbiórce. Na uszach stawałam, by moje dziecko dostało najdroższy lek świata i miało szansę na w miarę normalne życie. I jak najdłuższe. Wyzbyłam się resztek dumy i wstydu. Pukałam do wszystkich możliwych drzwi. Błagałam, prosiłam, płakałam, groziłam, żebrałam. Wykorzystywałam każdą szansę i pasek zbiórki powoli się zapełniał. Pieniądze ze sprzedaży mieszkania, do której wreszcie doszło, sprawiły, że nasza nadzieja stała się realna. Najgorszym przeciwnikiem był teraz czas i fakt, że małe dzieci z dnia na dzień przybierają na wadze. – Niech mu pani zmniejszy porcje jedzenia – zasugerował lekarz. – Radykalnie. – Mam głodzić dziecko?! – przeraziłam się, bo coś takiego nie mieściło mi się w głowie. – Antek waży już prawie dwanaście kilo. Albo przestanie tak szybko rosnąć i doczeka podania leku, albo stanie się zbyt ciężki i wszystko na nic. Z ciężkim sercem słuchałam więc płaczu głodnego dziecka. Efekt jednak był: waga Antka nie rosła, nawet nieznacznie spadła. Wył i patrzył na mnie z wyrzutem, ale nie miałam wyboru. Jakkolwiek absurdalnie to brzmiało, głodziłam syna dla jego dobra. Miałam nadzieję, że zyskam dużo, dużo czasu, by mu to wytłumaczyć. I nagle zdarzył się cud, o jaki się wszyscy modliliśmy. Ktoś wpłacił ostatnie brakujące pieniądze. Górę pieniędzy, z naszej perspektywy. Od razu dostaliśmy powiadomienie, że mamy zielone światło, klinika, z którą współpracowaliśmy, dostała przelew, Antek ma się szykować do drogi i jechać po szansę na życie. Naprawdę się udało… Przez całą drogę musiałam się szczypać, by potwierdzić, że to nie sen, że to naprawdę się dzieje. Ktoś wpłacił równowartość dobrego samochodu po to, by ratować obce dziecko! Nawet nie udostępnił swoich danych, więc nie wiem, kto jest naszym dobroczyńcą, naszym aniołem. Kiedy lekarz potwierdził, że Antek dostał lek, a ten zaczął działać, znowu płakaliśmy z Mariuszem, tym razem ze szczęścia. Płakali nasi rodzice, którzy czekali w domu jak na szpilkach, i na mszę dali, by wieści okazały się pomyślne. Wciąż bałam się uwierzyć, że ta cała karuzela wreszcie zwolniła bieg. Moja walka z nierównym przeciwnikiem, z okropną chorobą, z czasem, z każdą najmniejszą przeciwnością przeszła do historii. Dzięki tysiącom nieznanych mi ludzi dobrej woli zebraliśmy gigantyczną kwotę. Bo los mojego dziecka nie był im obojętny. Bo poruszyło ich nasze błaganie i postanowili nam pomóc. Antek nadal wymaga rehabilitacji. Ta karuzela nigdy całkiem nie stanie. Zawsze będę drżała o syna, zawsze będę patrzeć na niego uważniej niż inne matki na swoje dzieci. Zawsze będzie we mnie tkwił strach o jutro. Czy lek będzie działał, jak trzeba? Czy nie pojawią się komplikacje? Albo inne choroby? Albo to, albo tamto… Ale tę walkę wygraliśmy. Czytaj także:„Po tym jak nazwałam dyrektora nadętym dupkiem, myślałam, że z hukiem wylecę z pracy. Szef jednak bardzo mnie zaskoczył”„Kiedyś byliśmy z rodzeństwem blisko, ale teraz to dla mnie obcy ludzie. Nie powiedziałam im nawet o swojej chorobie...”„Koleżanki dziwią mi się, że kocham swojego męża. Dla nich normą jest, że męża się toleruje, a nie lubi” W 22 tygodniu życia, maluch zaczyna rozpoznawać relacje łączące go z rodzicami – to idealny moment na zacieśnianie więzi. Dziecko interesuje się coraz bardziej zabawkami i otoczeniem, stając się przy tym świetnym obserwatorem. Jak dokładnie rozwija się dziecko w 22 tygodniu? Czym jest występujący w tym okresie lęk separacyjny? Ile waży i je 22-letnie dziecko? Czy 5-miesięczne dziecko potrafi już samodzielnie usiąść? Czytaj dalej – a poznasz odpowiedź na wszystkie nurtujące cię pytania! 22 tydzień życia dziecka – rozwój Piąty miesiąc życia dziecka to okres intensywnego rozwoju zmysłów i wyobraźni. Dziecko interesuje się wszystkim, co widzi w otoczeniu i reaguje na nowe przedmioty. Zaczyna badać ich właściwości: zauważa, że niektóre z nich są miększe, a inne twardsze, niektóre może łatwo podnieść – a inne są zbyt ciężkie. Szkrab rozwija się też społecznie. Choć jest wciąż za mały, by bawić się z dziećmi w podobnym wieku, chętnie obserwuje różne osoby w otoczeniu – nie tylko rodziców. Zaczyna też rozpoznawać bliskich i relacje, które go z nimi łączą. 22 tygodniowe dziecko niedługo zacznie gaworzyć, zamiast głużyć – wydawane przez nie dźwięki staną się mniej przypadkowe i zaczną coraz bardziej przypominać mowę ludzką. Choć nie wypowiada jeszcze sylab, doskonale rozpoznaje intonacje i interesuje się dźwiękami z otoczenia. Reaguje inaczej na spokojny, monotonny głos, a inaczej na zasłyszaną kłótnię czy głośne odgłosy z telewizora. W tym okresie, należy jak najwięcej mówić do dziecka. Jeśli będzie słyszeć naturalną mowę, w najbliższym czasie zacznie naśladować pojedyncze ciągi sylab – i zacznie gaworzyć! Jak mówić do dziecka? Choć wydawać by się mogło, że w werbalnej interakcji z niemowlęciem nie może zabraknąć zdrobnionych wyrazów i wysokiego, wesołego głosu: nic bardziej mylnego. Staraj się mówić do dziecka naturalnie, takim głosem, jakiego używasz na co dzień, rozmawiając z bliskimi czy ze współpracownikami. Dzięki temu, dziecko zacznie przyswajać mowę taką, jaka jest – zamiast uczyć się naśladowania przesłodzonych, nienaturalnych ciągów sylab. Koniec z ,,gugu gaga” – czas mówić przy dziecku o wszystkim, choćbyśmy mieli relacjonować sprzątanie czy gotowanie! 22 tydzień życia dziecka – skok rozwojowy W pierwszym roku życia, organizm dziecka rozwija się najmocniej, a samo niemowlę zaczyna reagować na otaczający je świat zupełnie inaczej, niż wcześniej. Przed 22 tygodniem, maluch odkrywał możliwości swoich zmysłów, obserwując otoczenie i reagując na różne bodźce. Nie rozpoznawał jednak relacji – dziecko zacznie rozróżniać rodziców od obcych właśnie w 22 tygodniu. Dotychczasowe uśmiechanie się na widok każdej napotkanej osoby zmieni się w lęk i nieufność. Właśnie wtedy, warto zacząć intensywnie budować więź pomiędzy dzieckiem a osobami innymi, niż rodzice – 22 tydzień życia dzicka to idealny moment na przyzwyczajenie malucha do obecności dziadków czy wujków, z którymi naturalnie maluch przebywa znacznie rzadziej, niż z rodzicami. Na początku, maluch może reagować na obecność innych osób płaczem: ważne jest stopniowe oswajanie go z rodziną i znajomymi. Jeśli nie czuje się dobrze na rękach babci czy dziadka, warto poszukać innych form aktywności – bliski może np. mówić do niemowlęcia, oswajając je powoli ze swoim głosem i obecnością. W 22 tygodniu życia, dziecko może płakać częściej, niż zawsze, reagując paniką na oddalanie się rodzica – to tzw. lęk separacyjny. Kiedy mama czy tata znikną z oczu dziecka choćby na chwilę, te zaczyna histerycznie płakać i wymachiwać rączkami. Dlaczego tak jest? Maluch, który dopiero zaczyna rozpoznawać relacje łączące go z ludźmi, panicznie boi się opuszczenia. Nie wie, że rodzic za chwilę wróci – w wyobraźni pięciomiesięcznego dziecka nie występuje jeszcze pojęcie stałości i czasu. Dla niemowlęcia, osoba, która znika z zasięgu oka po prostu przestaje istnieć – a każda minuta staje się wiecznością. Bez obaw! Właśnie w 22 tygodniu, maluch zacznie powoli zauważać, że zabawki, które upadną nie znikają – możesz więc spodziewać się, że wkrótce zrozumie, że i ty nie rozpływasz się w powietrzu. Jak wygrać z lękiem separacyjnym? Najłatwiej zapewnić pociesze poczucie bezpieczeństwa i trzymać się ściśle ustalonej rutyny. Usilne odstawianie dziecka od piersi czy ,,uczenie je samotności” w większości przypadków kończy się w tym okresie niepowodzeniem. Najlepiej przeczekać najtrudniejszy okres – podczas następnych miesięcy, dziecko zacznie zauważać różnicę między minutą a dobą, i zrozumie, że świat wykracza poza to, co rejestrują oczy. Wtedy też przestanie reagować panicznie w chwilach rozłąki – co sprzyja rozwijaniu w dzieciach samodzielności. Co ciekawe – pięciomiesięczne dziecko zaczyna rozpoznawać nie tylko relacje pomiędzy ludźmi czy zwierzętami, ale także: pomiędzy przedmiotami. Przyswoi więc wkrótce, że firany czy zasłony są połączone z okiennicami, a kocyk spoczywa zwykle na miękkich materacach, zamiast przykrywać zabawki czy wisieć na żyrandolu. Dziecko zacznie więc wzmożenie interesować się przedmiotami: nie tylko tymi, które w zamyśle służą do zabawy! 22 tydzień życia dziecka – rozwój motoryczny Podczas pierwszego roku życia, intensywnie rozwija się nie tylko umysł dziecka, ale także jego ciało. Twoje dziecko zacznie wkrótce próbować nowych rzeczy i wykorzystywać jeszcze lepiej potencjał swoich mięśni. Czego możesz się spodziewać? Ćwiczenie turlania – jeśli zauważysz, że przewraca się wokół własnej osi, przenieś je na twarde podłoże: dywan czy cienki koc. W takich warunkach, dziecko rozwija zdolności motoryczne znacznie lepiej, niż na miękkich podłożach, utrudniających wykonywanie ruchów i ocenianie możliwości własnego ciała. Należy przy tym wzmożenie pilnować dziecka: obracanie się stanie się jego sposobem na przemieszczanie – przez co może spaść lub przeturlać się w niebezpieczne miejsce. Szukanie i sięganie – wspomnieliśmy wcześniej, że 22-tygodniowe dziecko nie rozumie jeszcze, czym jest stałość. Zabawki czy osoby, które znikają z zasięgu oczu, w rozumieniu niemowlęcia przestają istnieć – na szczęście, właśnie w 22 tygodniu, maluch zacznie powoli zauważać, że coś, co spadnie można łatwo podnieść. Zacznie więc poszukiwać i wypatrywać wszystkiego, co niechcący zrzuci! Będzie starało się przy tym sięgać dalej, niż na zasięg ręki, próbując przemieścić się w stronę zabawki, dopóki nie będzie w stanie jej podnieść. Jeśli maluch i tak nie może sięgnąć po przedmiot, po prostu mu go podaj, tak, aby widziało moment podnoszenia. Dzięki temu, łatwiej przyswoi, że rzeczy nie znikają. Siadanie z podparciem – choć 22-tygodniowy maluch nie potrafi jeszcze siedzieć, wytrzymuje bez problemu w pozycji siedzącej z podparciem. Należy więc zacząć sadzać go na lekko wygięty fotelik lub podkładać pod plecki poduszki. Zręczne chwytanie – 5-miesięczne dziecko potrafi przekładać przedmioty z jednej ręki do drugiej. Świetnie obraca też nadgarstkiem, co pozwala mu na obejrzenie trzymanego przedmiotu ze wszystkich stron. Przede wszystkim jednak, maluch zręcznie chwyta, nie upuszczając przedmiotów. Można powoli nauczyć go trzymania lekkiego kubeczka czy plastikowej łyżki: nawet, jeśli nie umie się nimi posługiwać, zacznie powoli poznawać ich funkcje. 22 tygodniowe dziecko – wyrzynanie zębów Pomiędzy czwartym a siódmym miesiącem życia dziecka, pierwsze mleczne zęby zaczynają wyrzynać się przez dziąsła. To dość bolesne i nieprzyjemne odczucie, przyczyniające się do rozdrażnienia malucha. Jak rozpoznać wyrzynanie? Na dziąśle, pojawi się biała kropeczka: przebijający się ząb. Samo dziąsło, może być przy tym opuchnięte i zaczerwienione. W okresie ząbkowania, warto ulżyć dziecku, np. wykonując masaż dziąseł. Maluch zacznie też chętniej przyjmować lekko schłodzone pokarmy, łagodzące nieznośny ból. Jeśli dziecko szuka ulgi, gryząc wszystko, co ujrzy: dobrym pomysłem jest zakupienie mu bezpiecznego gryzaka dla niemowląt. 22 tydzień życia dziecka – który to miesiąc 22-tygodniowy maluch ma 5 miesięcy – to idealny moment na wprowadzenie w jego życie nowych pokarmów i na pogłębienie więzi rodzinnych. 22 tydzień życia dziecka – waga W 22 tygodniu życia, większość dziewczynek waży około 6,4 kg, a chłopców – 6,6 kg. W tym czasie, waga dziecka może zacząć intensywnie wzrastać, za sprawą rozwoju mięśni i wprowadzania do diety nowych pokarmów. Zbyt duża waga może być wynikiem przekarmienia: jeśli maluch jest znacznie cięższy, należy zwracać uwagę na to, jak reaguje na jedzenie i kiedy wyraźnie odmawia przyjęcia następnych porcji. 22 tygodniowe dziecko ile powinno jeść? Ile pokarmu powinno spożyć 22-tygodniowe dziecko? Orientacyjna wielkość jednej porcji pokarmu powinna mieć około 150 ml – czyli około połowę większej szklanki. Brzdąc, powinien spożywać pięć takich porcji dziennie – co ważne, powinny to być pokarmy nie tylko mleczne. Około piątego miesiąca życia, organizm domaga się różnorodnych składników odżywczych. Rozwijające się dziecko, zaczyna potrzebować energii i witamin – dlatego właśnie wtedy warto zacząć wprowadzać nowe posiłki. Jak wprowadzać nową żywność? Rozszerzanie diety niemowląt, rozpoczynamy od warzyw. Wprowadzamy po jednym produkcie naraz i obserwujemy reakcję dziecka – najlepiej zacząć miksować na gładkie puree pojedyncze warzywa, zamiast od razu kupować gotowe musy. Wprowadzić można również pokarm zbożowy w postaci kaszek. Co ważne: częstym błędem rodziców próbujących zapoznać maluszka z nowym pokarmem, jest nieświadome przekarmianie dziecka. Jeśli maluch grymasi lub wypluwa pokarm, nie należy podawać go na siłę. Łatwo rozpoznać głód: nienajedzone dziecko będzie uśmiechać się na widok łyżeczki z śpi 22 tygodniowe niemowlę? W wieku 22 tygodni, maluch wciąż przesypia większość doby – bo aż 15 godzin. Normalnym jest przy tym drzemanie w ciągu dnia: maluch będzie robił się co jakiś senny i zapragnie zregenerować siły podczas ok. 2,5 godzinnej drzemki. Należy obserwować przy tym niemowlę. Dzieci, które niechętnie śpią w nocy, będą potrzebowały więcej drzemek w ciągu dnia – a te, które przesypiają całą noc, mogą nie być zmęczone. Jak wygląda 21 tydzień życia dziecka? Jak się bawić z dzieckiem gdy mija 21 tydzień niemowlaka? 21 tydzień życia dziecka – który to miesiąc? Jak wygląda rozwój 21 tygodniowego dziecka? Ile śpi 21 tygodniowe dziecko? 21 tygodniowe dziecko – waga i wzrost. Obowiązkowe szczepienia 21 tygodniowego dziecka. Odpowiedzi na te i wiele innych pytań znajdziesz w poniższym artykule. 21 tydzień życia dziecka – rozwój Dla niemowlaka w dwudziestym pierwszym tygodniu życia najlepszą zabawkę stanowią jego rączki i stópki. Ruchy dziecka są już świetnie skoordynowane, a co za tym idzie, jego chwyty z każdym dniem stają się bardziej precyzyjne i pewniejsze. Co potrafi dziecko w dwudziestym pierwszym tygodniu życia? leżąc na brzuchu stabilnie utrzymuje główkę w górze opierając się na przedramionach lub całych ramionach potrafi podnosić klatkę piersiową świadomie wyciąga rączki po zabawkę, która je zainteresuje i chce jej dotknąć jego chwyty są pewne i celowe potrafi złapać się za rączki i splatać palce podejmuje pierwsze próby siadania, podciągając przy tym główkę do klatki piersiowej, napinając mięśnie brzucha oraz miednicy, a także zginając rączki i nóżki – na samodzielne siadanie jest jednak jeszcze o wiele za wcześnie potrafi obracać się z plecków na boki próbuje przewracać się z pleców na brzuszek i coraz częściej mu się to udaje potrafi przez kilka sekund utrzymać ciężar swojego ciała i ustać na nogach, jeśli podtrzymasz je pod paszkami skupia się na konkretnej czynności przez dłuższy czas dostrzega proste racje przyczynowo – skutkowe, na przykład wie, że wieczorna kąpiel może zwiastować sen wydaje coraz więcej dźwięków, a jego wachlarz tonacji jest coraz bardziej zróżnicowany zaczyna reagować na swoje imię nie potrafi mówić, ale często próbuje imitować dźwięki zasłyszane u innych osób często się ekscytuje, radośnie się przy tym śmiejąc, śliniąc i piszcząc z zadowolenia nie lgnie już tak chętnie do każdej napotkanej osoby – radośnie reaguje na widok bliskich osób, śmiejąc się i energicznie wymachując nóżkami i rączkami, natomiast w obliczu obcych ludzi może odczuwać nieśmiałość, niepewność lub lęk potrafi wyrażać negatywne emocje nie tylko poprzez płacz, ale również takie dźwięki jak na przykład sapanie, kwilenie, jęczenie czy stękanie trafnie odczytuje twoją mimikę twarzy – odpowiada uśmiechem na uśmiech, a na widok smutnej miny poważnieje potrafi uspokoić je nie tylko kołysanie, jak było dotychczas, ale również widok rodziców, dźwięk ich głosu, smoczek lub ulubiona zabawka zdaje sobie sprawę, że przedmioty, które znikają z pola widzenia, nie przestają istnieć na zawsze 21 tydzień życia dziecka – w jaki sposób wspomagać rozwój pięciomiesięcznego niemowlaka? mów do niego jak najczęściej i staraj się przy tym używać wysokiego tonu głosu i prostych słów weź je w ramiona, śpiewaj i tańcz czytaj mu książeczki – najlepiej takie z kolorowymi i niezbyt skomplikowanymi grafikami staraj się zadawać dziecku różne pytania, a przy tym często powtarzaj te same słowa nie narażaj go na nadmiar bodźców, takich na przykład włączony ekran telewizora czy przebywanie w zatłoczonych miejscach, ponieważ układ nerwowy dziecka jest jeszcze zbyt delikatny i takie bodźce mogą budzić w nim lęk i niepokój dbaj o kojącą i ciepłą atmosferę w domu, pełną wzajemnego szacunku i zrozumienia – kłótnie z partnerem, częste mówienie podniesionym głosem, a nawet ciche dni i grobowa atmosfera mogą odcisnąć piętno na rozwoju emocjonalnym dziecka 21 tygodniowe dziecko – szczepienia Komunikat wydany przez Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 16 października 2019 roku w sprawie Programu Szczepień Ochronnych na rok 2020 wskazuje, że między piątym a szóstym miesiącem życia dziecka należy wykonać następujące obowiązkowe szczepienia ochronne: szczepienie przeciwko poliomyelitis (IPV) szczepienie przeciwko pneumokokom szczepienie przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (WZW B) szczepienie przeciwko pałeczce hemofilnej typu B (Hib) szczepienie przeciwko błonicy, tężcowi i krztuścowi (DTPa) Ministerstwo Zdrowia informuje z kolei, że warto poddać dziecko również dodatkowym, płatnym szczepieniom, do których należą: szczepienie przeciw meningokokom szczepienie przeciw rotawirusom Dlaczego warto szczepić dziecko? obowiązkowe i zalecane szczepienia niejednokrotnie ratują życie skutecznie chronią przed możliwymi powikłaniami lub kalectwem, które mogą być następstwem chorób zakaźnych działają bardzo szybko redukują ryzyko wystąpienia chorób zakaźnych stanowią jedno z największych osiągnięć współczesnej cywilizacji 21 tydzień życia dziecka – skok rozwojowy 21 tygodniowe dziecko ma za sobą już cztery skoki rozwojowe: pierwszy – odbył się między czwartym a piątym tygodniem jego życia drugi – w ósmym tygodniu życia trzeci – miał miejsce na przestrzeni dziesiątego, jedenastego i dwunastego tygodnia życia czwarty – odbył się między osiemnastym a dwudziestym rokiem życia Przed ukończeniem pierwszego roku życia twoje dziecko spotka się jeszcze z trzema skokami rozwojowymi: piąty – między dwudziestym drugim a dwudziestym szóstym tygodniem życia szósty – będzie trwał od trzydziestego szóstego do czterdziestego tygodnia życia siódmy – odbędzie się między czterdziestym pierwszym a czterdziestym szóstym tygodniem życia Jakie symptomy świadczą o tym, że twoje dziecko przechodzi właśnie przez skok rozwojowy? Przede wszystkim objawy takie jak apatia, bardzo obniżony lub wyjątkowo wzmożony apetyt, rozdrażnienie, zwiększona płaczliwość, problemy z zasypianiem, niespokojny sen, a także potrzeba nieustannej uwagi i kontaktu fizycznego z mamą. 21 tydzień życia dziecka – który to miesiąc? Dwudziesty pierwszy tydzień stanowi przełom między piątym a szóstym miesiącem życia dziecka. Twój maluch ma zatem pięć miesięcy. 21 tygodniowe dziecko – waga i wzrost Na przestrzeni trzeciego, czwartego, piątego i szóstego miesiąca życia dziecko rośnie w tempie około 2 centymetrów na miesiąc i przybiera na wadze: od 15 do 30 gramów na dobę od 105 do 210 gramów tygodniowo od 600 do 800 gramów miesięcznie Jak przedstawiają się przeciętne wymiary dwudziestojednotygodniowej dziewczynki, a ile wynoszą one w przypadku chłopców? Przeciętne wymiary pięciomiesięcznej dziewczynki: waga: 6,7 kg wzrost: 64 cm Przeciętne wymiary pięciomiesięcznego chłopca: waga: 7,2 kg wzrost: 66 cm Są to jednak wartości orientacyjne i warto zastosować do nich odchylenie na poziomie +/- 4 cm i +/- 0,8 kg. Na tempo wzrostu i przybierania na wadze wpływa wiele czynników, takich na przykład uwarunkowania genetyczne dziecka, wymiary w dniu narodzin, poziom apetytu, częstotliwość, długość i jakość snu nocnego czy poziom ruchliwości. Aby sprawdzić czy wzrost i waga przyrastają w sposób harmonijny, skorzystaj z siatki centylowej. Z łatwością znajdziesz ją w Internecie, a możliwe, że również w książeczce zdrowia dziecka. Na podstawie siatki centylowej nie tylko będziesz mogła ocenić czy wymiary twojego dziecka są w normie, ale również sprawdzić czy nie boryka się z nadwagą lub niedowagą. Przy okazji dowiesz się również jak twój maluch rozwija się na tle swoich rówieśników. Jeśli zauważysz jakiekolwiek nieprawidłowości skonsultuj je z lekarzem. Pamiętaj, że to właśnie pediatra najlepiej jest w stanie ocenić czy twoje dziecko rozwija się w sposób prawidłowy, ponieważ oprócz przyjętych norm, jego ocena opiera się również na specjalistycznej wiedzy i wieloletnim doświadczeniu zawodowym. 21 tygodniowe dziecko – ile powinno jeść? Pięciomiesięczne niemowlę zjada przeciętnie od pięciu do sześciu posiłków w ciągu doby, przy czym na każdy z nich składa się zwykle od 150 do 180 ml mleka, które wciąż stanowi podstawę jego diety. Na tym etapie rozwoju warto rozszerzyć dietę malucha i wprowadzić do codziennego jadłospisu pierwsze produkty bezmleczne. Damy mu w ten sposób szansę na to, by mógł zapoznawać się z nowymi smakami. Jego układ pokarmowy jest coraz dojrzalszy, a tym samym jest gotowy na przyjmowanie półpłynnych, a następnie stałych pokarmów. Modyfikacje jadłospisu zacznij od wody w nieograniczonych ilościach oraz od warzyw. Każde warzywo warto wprowadzać pojedynczo – jedno co kilka dni. Jeśli twój maluch nie będzie chciał któregoś z nich jeść, będzie płakał, krzywił się i wypluwał jedzenie, nie karm go na siłę. Dzieci, podobnie jak dorośli, mogą mieć swoje własna upodobania żywieniowe i nie wszystko im musi smakować. Nie poddawaj się również, jeśli dziecko na początku w ogóle nie będzie chciało przyjmować innych pokarmów niż mleko. Niektórym dzieciom po prostu trudno jest otworzyć się na nowe smaki. Przy rozszerzaniu diety niemowlaka należy uzbroić się w tydzień życia dziecka – jak widzi niemowlę w 21 tygodniu życia? Na etapie piątego miesiąca życia dziecka jego wzrok zaczyna się wyostrzać, dzięki czemu może on obserwować otoczenie bez efektu nadmiernego rozmycia. Wciąż jednak nie widzi w pełni wyraźnie, a jego zmysł wzroku stadium pełnego rozwoju osiągnie dopiero na przestrzeni szóstego roku życia. Wtedy będzie widział tak jak osoby dorosłe. Dwudziestojednotygodniowe dziecko nie jest w stanie dostrzec różnicy w fakturze obserwowanych przez nie obiektów. Maluch widzi już trójwymiarowo i otaczający świat postrzega w sposób przestrzenny. Najatrakcyjniejsze są dla niego duże, kolorowe przedmioty, takie jak na przykład czerwony balon czy zielona piłeczka. Warto pamiętać o tym, aby nie narażać dziecka na zbyt rażące światło czy szybko zmieniające się obrazy. Należy chronić wzrok malucha przed światłem telefonu, telewizora, zbyt mocnych żarówek czy lampek choinkowych. Tak silne bodźce mogłyby wywołać u niemowlaka uczucie silnego stresu i lęku, a jego układ nerwowy jest jeszcze zbyt słaby, aby sobie z nimi poradzić. Na oglądanie telewizji dziecko będzie gotowe dopiero po ukończeniu drugiego roku życia, a teraz znacznie lepszym wyborem są dla niego kolorowe książeczki i obserwacja otoczenia, jednak pod warunkiem, że nie jest ono zbyt zmienne. Ile śpi 21 tygodniowe dziecko? Niemowlę w piątym miesiącu życia nadal przesypia większość doby. Od 2 do 4 godzin snu lokuje w krótkich drzemkach w trakcie dnia, a od 9 do 11 godzin przesypia w nocy. Na przespanie całej nocy nieprzerywanym snem jest jednak stanowczo zbyt wcześnie. Maluch wciąż budzi się na karmienie lub w momentach, w których coś złego mu się przyśni, usłyszy jakiś dźwięk, ma pełną pieluszkę lub odczuwa inny rodzaj dyskomfortu fizycznego.

dziecko w 21 tygodniu zycia